Mijn halve marathon loslaten

Wat er gebeurde in Vilvoorde

Op de dag dat ik voor het eerst een halve marathon zou lopen, stond ik niet aan de start. Mijn lichaam besliste anders.

Sinds januari was ik regelmatig ziek. Mijn trainingsschema lag overhoop en mijn goesting was ver te vinden. De trainingen waren zwaar en namen veel tijd in beslag. Daardoor moest ik andere dingen laten vallen. Drie weken voor de wedstrijd besliste ik om deze droom uit te stellen.

Ik voelde me gefaald.

Waarom voelt loslaten aan als falen?

Omdat we geleerd hebben dat doorzetten het bewijs is dat je iets waard bent. Stoppen wordt al snel gelezen als zwakte, zeker door mezelf.

En toch was er in die weken iets anders aan de hand dan opgeven. Ik moest voelen wat op dat moment prioriteit had. Dat is geen zwakte, dat is een keuze maken met de informatie die je hebt.

Alleen: op het moment zelf voelt het niet zo...

Wat ontdekte ik toen ik stilstond bij die droom van een halve marathon?

Toen ik echt stilstond bij die droom, merkte ik iets dat me verraste: het ging nooit over de marathon.

Het ging over willen bewegen, over sporten, over gezond blijven. En daarvoor heb ik geen wedstrijd nodig.

De halve marathon was niet mijn verlangen. Het was de vorm die ik aan mijn verlangen had gegeven. Dat is een belangrijk verschil, want een vorm kan je aanpassen. Een verlangen niet.

Hoe het er nu uitziet

Gemiddeld twee keer lopen per week, telkens vijf kilometer. Geen schema, geen tijdsdruk, geen startnummer.

Wat ik zoek, krijg ik er wel uit: mijn hartslag omhoog, mijn hoofd leeg, het gevoel dat mijn lichaam meewerkt in plaats van tegenwerkt. Precies wat ik ook zoek in yoga en mindfulness, maar dan met loopschoenen aan.

Soms is het grootste succes niet het doel bereiken, maar ontdekken waarom je het eigenlijk wilde.

Is loslaten hetzelfde als opgeven?

Nee. Bij opgeven verlies je je verlangen uit het oog. Bij loslaten laat je alleen de vorm los en houd je het verlangen vast.

Het verschil zit hem in wat er overblijft. Als er na het loslaten niets meer overblijft, dan ben je waarschijnlijk gestopt met iets waar je wel degelijk voor stond. Als er iets overblijft dat je nog altijd wil, dan heb je gewoon een andere weg gevonden.

Ik schreef eerder over die vraag in mijn boekentip over De alchemist van Paulo Coelho. Dat boek gaat over volhouden vlak voor de eindstreep, wanneer alles tegenzit. Wat het niet vertelt, is hoe je weet dat je naar de verkeerde eindstreep aan het lopen bent.

Vilvoorde was voor mij zo'n eindstreep. Niet de verkeerde droom, wel de verkeerde vorm.

Wat zit er onder jouw doel verscholen?

Als je twijfelt of je moet doorzetten of bijstellen, zijn dit drie vragen die kunnen helpen:

• Wat wil ik hier eigenlijk uit halen? Niet het doel zelf, maar het gevoel eronder.
• Is er een andere manier om dat gevoel te krijgen? Als het antwoord ja is, dan zat je vast aan de vorm, niet aan de droom.
• Zou ik dit ook doen als niemand het wist? Dat scheidt je eigen verlangen van het bewijs dat je wil leveren.

Vaak is dat laatste de moeilijkste. En vaak ook de meest bevrijdende.

Geschreven door Ann Willemsen, coach en yogadocent bij Body Mind More in Merksem. 
Publicatiedatum 19/8/2026