Veerkracht en yoga

Drie keer alarm, midden in de les

We waren net begonnen. De ademhaling kwam op gang. Toen galde het brandalarm door de zaal. Iedereen schrok op. Mijn adem versnelde en mijn hele lichaam kromp samen.

Ik onderbrak de les, we wachtten, en het werd weer stil. Even later gebeurde het opnieuw. En daarna nog een derde keer. Het geluid was loeihard, en dat is niet iets wat je met zomaar wegademt.

De onthaalmedewerker kwam ons geruststellen: er was geen brand. Waarom het alarm afging, wist ook hij niet. Dat maakte het eerlijk gezegd niet beter, want zolang je de oorzaak niet kent, kan je ook niet inschatten wanneer het stopt.

Wat veerkracht en yoga met elkaar te maken hebben

In mijn lessen zeg ik vaak dat we niet alleen onze spieren flexibel  maken, maar ook onze geest. Dat is voor mij de kern van veerkracht en yoga. Op de mat oefen je in kleine ongemakken: een houding die net te lang duurt, een been dat trilt, een gedachte die blijft terugkomen. Je leert erbij blijven zonder meteen weg te lopen.

Die vaardigheid neem je mee naar buiten. Ook daar dient zich voortdurend van alles aan dat je niet gepland had. Een collega die je onderbreekt, een file, een mail die je humeur kantelt.

Veerkracht betekent niet dat het je niets doet. Het betekent dat je merkt wat er gebeurt, en dat je van daaruit kan kiezen. Precies daar raken veerkracht en yoga elkaar.

Aanvaarden is niet hetzelfde als ondergaan

Maar dit alarm sneedt door merg en been. Aanvaarden was er deze keer niet bij. En eerlijk: dat hoefde ook niet. Dus vroeg ik aan de deelnemers of het goed was dat we naar buiten gingen. De zaal ligt aan een park en het weer was mild. We hebben onze matjes in het gras gelegd en de les daar afgemaakt.

Achteraf bleek dat de juiste beslissing. Want ook buiten hoorden we het alarm nog om de tien minuten, weliswaar van ver. Waren we in de zaal gebleven in de hoop dat het vanzelf zou stoppen, dan had die hoop ons de hele les gekost.

De lucht boven je na savasana

Een deelneemster vertelde dat ze het spannend vond om buiten te oefenen, juist omdat je daar zichtbaar bent voor anderen.
Achteraf was ze blij dat we het toch gedaan hadden. Toen ze na savasana haar ogen opende, keek ze recht naar een blauwe hemel. Dat beeld had ze binnen nooit gekregen.

Zo gaat het vaak. Wat eerst als een drempel voelt, blijkt achteraf net het stuk dat is blijven hangen.

De wijsheid om het verschil te zien

De hele situatie deed me denken aan het serenitygebed.

God, schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de moed om te veranderen wat ik wel kan, en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien.

Met het allereerste woord heb ik het wel lastig. Het gebed begint met God, en ik ben niet religieus in de zin dat ik geloof in een god die boven ons staat. Zeker niet in de god zoals wij die in Vlaanderen vanuit het katholieke geloof kennen. Wat ik wel geloof, is dat er een energie is die ons allemaal verbindt. Ik voel alleen niet de behoefte om die energie god te noemen.

De rest van de tekst raakt me des te meer. Vooral die derde regel, want die is de moeilijkste. Aanvaarden is een geschenk wanneer iets werkelijk buiten je invloed ligt. Maar het wordt een valkuil zodra je het gebruikt om iets te verdragen dat je wel degelijk kan veranderen.

Toen ik zelf van omgeving veranderde

Ik ken dat verschil ook van buiten de yogazaal. Er was een periode waarin een deeltijdse job me geen enkele voldoening meer gaf. Een hele tijd heb ik dat verdragen, zoals dat gaat. Tot ik besloot om niet mezelf aan te passen, maar mijn omgeving. Ik ben op wereldreis vertrokken.

Achteraf klinkt zo’n keuze groter dan ze aanvoelde. Op het moment zelf was het vooral opluchting. Het alarm loeide daar al veel langer, en ik was eindelijk gestopt met doen alsof ik het niet hoorde.

Daarom draaien veerkracht en yoga voor mij niet om altijd rustig blijven. Ze draaien om het onderscheid leren maken. En dat onderscheid voel je meestal eerder in je lijf dan dat je het beredeneert.

Vier vragen om jezelf te stellen

Neem hier gerust even de tijd voor. Lees de vragen langzaam en merk op welke iets in je losmaakt.

1. Waar loeit er in jouw leven een alarm dat je al te lang probeert te verdragen?
2. Noem je dat veerkracht, of noem je het zo omdat verandering te veel gevraagd voelt?
3. Wat zou er gebeuren als je niet jezelf verandert, maar je omgeving?
4. Wat is de allerkleinste stap in die richting die je deze week al kan zetten?

Als je hier samen met mij eens wilt over sparren, laat het mij weten!

Geschreven door Ann Willemsen, begeleider van retraites bij Body Mind More.
Publicatiedatum 26/08/2026